Çocuğun dünyasından başlayan, kanıta dayalı bir yol

Gelişimsel, bireysel farklılıkları gözeten ve ilişki temelli bir yaklaşımdır. Çıkış noktası şudur: bir çocuğun iletişim becerileri, güvendiği bir yetişkinle kurduğu karşılıklı ilişkinin içinde gelişir. Bu nedenle seansta yönlendiren taraf ben değilim — çocuğun ilgisini takip ediyor, onun başlattığı oyuna katılıyor ve o oyunun içinde iletişim döngülerini açıp kapatmayı hedefliyorum.

Özellikle otizm ve sosyal iletişim alanında desteğe ihtiyaç duyan çocuklarla çalışırken; ortak dikkat, duygusal karşılıklılık ve niyetli iletişim gibi temel basamakları güçlendirmek için kullanıyorum.

Erken çocukluk döneminde başlayan kekemelik için geliştirilmiş, ailenin merkezde olduğu bir yaklaşımdır. Çocuğu "akıcı konuşmaya" zorlamak yerine, konuşmanın rahatladığı bir etkileşim ortamı kurmayı hedefler.

Ailelerle birlikte kısa video kayıtları üzerinden çalışıyoruz: çocuğunuzla zaten yaptığınız ve işe yarayan şeyleri birlikte fark ediyor, bunları çoğaltıyoruz. Ayrıca haftada birkaç kez uygulanan kısa ve düzenli "özel oyun zamanları" ile evde tutarlı bir destek oluşturuyoruz. Kekemelik söz konusu olduğunda erken dönemde ailenin yaklaşımı, terapi odasındaki saatten daha belirleyici olabiliyor.

Kekemelik yalnızca konuşmanın akıcılığıyla ilgili değildir. Zamanla konuşmaktan kaçınma, belirli kelimeleri değiştirme, sınıfta parmak kaldırmama ya da telefonla konuşmaktan çekinme gibi davranışlar gelişebilir. Bunların altında çoğu zaman konuşmaya dair olumsuz düşünceler ve kaygı yatar.

Özellikle daha büyük çocuklar, ergenler ve yetişkinlerle çalışırken akıcılık tekniklerinin yanında bu düşünce ve kaçınma örüntülerini de ele alıyorum. Amaç yalnızca daha akıcı konuşmak değil, konuşmak istediği her ortamda söz alabilen bir birey olmaktır.

Hanen yaklaşımının temel fikri, çocuğun dil gelişiminin en çok gündelik rutinlerin içinde — yemek, banyo, market alışverişi, uyku öncesi kitap — desteklendiğidir. Ebeveyni "ev ödevi yaptıran kişi" değil, çocuğun birincil iletişim ortağı olarak konumlandırır.

Bu çerçevede ailelerle; çocuğa alan bırakma ve bekleme, onun başlattığı konuya katılma, söylediğini genişleterek geri verme gibi somut stratejiler üzerinde çalışıyorum. Çift dilli ortamda büyüyen çocuklar ve sembolik oyun yoluyla duygusal öz-düzenleme konularında aldığım eğitimler de bu yaklaşımı besliyor.

Yöntem seçimini üç kaynağı birlikte değerlendirerek yapıyorum: güncel bilimsel araştırmalar, klinik deneyimim ve ailenin öncelikleri. Bir yöntem popüler olduğu için değil, o çocuk için uygun olduğu ve etkinliğine dair kanıt bulunduğu için tercih ediliyor. Süreç boyunca ilerlemeyi düzenli olarak ölçüyor, işe yaramayan bir yolda ısrar etmek yerine planı güncelliyoruz.